My interview with BBC World radio about Iran Student Protest in 1999

 

Iran Student Protest

 

Duration: 

11 minutes

First broadcast:

Tuesday 09 July 2013

 

In July 1999, students in Iran took to the streets demanding reform. At the time it was the largest anti government protest since the Islamic revolution. We hear the story of one student who became an unwitting symbol of the protest movement. 

 

 

 

 Direct link : BBC Website

Freez Page 

Download Document

 

PRESS RELEASE - Washington, D.C., June 30, 2008 - Ahmad Batebi, a leader of the Iranian Student Movement and an activist for human rights in Iran, told the Voice of America's (VOA) Persian News Network (PNN) that, "torture, human rights violations, and abuses towards women still are prevalent in Iran."

On the set of NewsTalk, Batebi described the physical and mental abuse of prisoners inside Iran. Having spent more than nine years in jail, he spoke of suffering torture and abuse that triggered massive swelling of the right lobe of his brain. Batebi observed that, "the main aim of the severe, humiliating torture that me and my fellow prisoners endured was to force us to say what the authorities wanted to hear, and if we did not adhere, they would intimidate and abuse our families."

Batebi has recently arrived in Washington, after leaving Iran, and traveling through Iraq and Austria. During the interview, Batebi said, "I wish each and every Iranian could travel abroad, come to the U.S. or go to Europe, for just one week, and feel, smell, and breathe freedom, human dignity, and realize the value of their lives."

Ahmad Batebi, gained notoriety in July 1999 for holding up a bloodied shirt belonging to Ezzat Ebrahim-Najad, a fellow student, who had been beaten by the 'Basij' paramilitaries. Following publication of the photo, called "an icon for Iran's student reform movement," Batebi was arrested, tried in closed-door proceedings, found guilty and sentenced to death by Tehran's Revolutionary Court. His sentence was later reduced to 15 years after domestic and international outcry.

NewsTalk is a daily, 60-minute Persian TV call-in show (11:30 P.M.-12:30 a.m. in Iran) featuring interviews with newsmakers and personalities in the news. VOA has the largest audience of all international broadcasters in Iran, with one in four adult Iranians tuning into a VOA show each week. Programs are also streamed on www.VOAPNN.com.

The Voice of America, which first went on the air in 1942, is a multimedia international broadcasting service funded by the U.S. government through the Broadcasting Board of Governors. VOA broadcasts more than 1,250 hours of news, information, educational, and cultural programming every week to an estimated worldwide audience of more than 115 million people. Programs are produced in 45 languages.

For more information, please call the Office of Public Affairs at (202) 203-4959, or e-mail این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

http://author.voanews.com/english/about/2008-06-30-voa83.cfm.

LINK

 

Much of the attention on Iran over the last few years has focused on its mysterious nuclear program. Another mystery that has received far less attention is torture in Iran's prisons. 

It's a story the Iranian government doesn't want you to hear; a story a man risked his life to tell. His name is Ahmad Batebi, and quite by accident he became one of the most famous dissidents in Iran.
He says he endured years of torture in an Iranian prison, after his picture appeared on the cover of The Economist magazine. He escaped from Iran last year, and told CNN's Anderson Cooper how he did it. 

To escape from Iran, Batebi was smuggled by car, and then by donkey, through mountains and minefields. He documented the dangerous journey on his cell phone camera. The men who helped him were from an underground Kurdish group and they were taking him into Iraq.
Batebi never intended to be a famous dissident. He wanted to be a photo journalist, but it was a picture of him that changed his life and almost got him killed.
In July 1999, demonstrations rocked Tehran. Outraged by a government crackdown on dissent, students took to the streets. Batebi, a film major at Tehran University joined in. When police fired into the crowd, a student standing next to Batebi was hit.
"The bullet hit the wall and ricocheted back into my friend's shoulder. I heard the bullet go by my face," Batebi remembered. "It sounded like a bumblebee going by my ear."
Trying to help, Batebi took his friend's shirt off. "To put pressure on the wound. It was bleeding. And so I tried to use his shirt to keep the blood in. Then we took him to the medical facility," he recalled.
(CORBIS)

After helping his friend, Batebi returned to the protest, and waved the bloody shirt to show what police had done. That's when a photographer took a picture of Batebi that would appear on the cover of The Economist and was seen around the world. Just days after the picture appeared, the government arrested him.
"They took me to a special prison for intelligence. And I was in solitary confinement for several months. After seven or eight months we went to court, but they didn’t tell me where we were going. I was blindfolded, and I thought this was just part of my questioning. They sat me in a room and opened my blindfold," Batebi told Cooper.
That's when a judge showed him The Economist. Batebi told Cooper it was the first time he had seen the magazine.
He says the judge told him, "With this picture, you have signed your own death sentence."
"He said, 'You have defaced the face of the Islamic Republic that is a representative of God on earth. You have defaced it around the world. And therefore you have to be sentenced to death.' It took less than three minutes," Batebi recalled.
He was held in the notorious Evin Prison, on the outskirts of Tehran, which 60 Minutes could only photograph secretly from our hotel window.
Batebi says he spent 17 months in solitary confinement, trapped in a tiny cell not much bigger than a bathtub. "They kept the light on 24 hours a day. You have no information about the outside. You have no contact with the outside, and after a while you become mentally disoriented. This kind of torture doesn’t affect you physically, but it does affect you mentally and emotionally."
"It can drive you crazy," Cooper remarked.
"Yes," Batebi agreed.
Psychological torture is one thing, physical torture another. And Batebi says there was plenty of that too.
"They kicked me in the teeth and broke them. There was a toilet that was stopped up with feces. They put my head into the toilet," he said.
Batebi told Cooper the bottom of his feet and his back were beaten with a cable, and that his testicles were beaten as well.
Asked how long this went on for, Batebi said, "This happened the whole time I was in solitary confinement. It also happened at other times."

Link to Interview

در هفته‌های اخیر احکام متفاوتی از سوی قوه‌قضاییه جمهوری اسلامی برای تعدادی از فعالان سیاسی و حقوق بشر از جمله اعدام، حبس‌های تعزیری و تعلیقی صادر شده که در این بین می‌توان به اجرای حکم اعدام فعالان سیاسی، آقایان صارمی و سیادت و هم‌چنین صدور حکم حبس برای فعالان حقوق بشر، خانم‌ها ستوده و نظر‌آهاری اشاره کرد.

برخوردی که همیشه در ارتباط با فعالان حقوق بشر در سیستم قضایی و نهاد امنیتی می‌شود، مشابه با برخوردی است که با یک فعال سیاسی می‌شود. اگر قیاس کنیم، فعالیت یک فعال حقوق بشر و میزان مجازاتی که در دادگاه برایش تعیین می‌شود، و بر فرض با یک فعال سیاسی که فعالیتش در راستای رویارویی و برای نهاد قدرت یکی است در صورتی که فعال حقوق بشر بر خلاف یک فعال سیاسی بر مبنای کسب قدرت و منافع فعالیت نمی‌کند و در جهت احقاق حقوق انسانی و بهتر شدن شرایط زیست انسان‌ها فعالیت می‌کند اما در سیستم قضایی جمهوری اسلامی، احکام این دو با یک نگاه مشترک صادر می‌شود.
از سویی دیگر در بین خود این فعالان نیز تعریف درست و دقیقی در رابطه با فعالان سیاسی و حقوق بشر وجود ندارد. برخی از افرادی که وارد عرصه حقوق بشر می‌شوند به این مسئله به‌عنوان یک جنبه مادی نگاه می‌کنند. که این نگاه مورد نقد برخی از فعالان است.
احمد باطبی، فعال حقوق بشر ایرانی، مقیم آمریکا است. او از دانش‌جویانی بود که در وقایع هیجده تیر ۱۳۷۸ برای چندمین بار بازداشت و به‌دلیل چاپ عکسش روی جلد مجله «اکونومیست» و دریافت حکم اعدام از دادگاه انقلاب به‌خاطر این عکس شهرت پیدا کرد. عکس وی در رسانه‌های گوناگون به عنوان نماد جنبش‌های دانش‌جویی ایران معرفی شده‌است.

این فعال حقوق بشر با حضور در رادیو کوچه به روشن‌کردن برخی زوایای مبهم درخصوص تفاوت‌های فعالان سیاسی و فعالان حقوق بشری و هم‌چنین انتقاد از احکام صادر‌شده از سوی دست‌گاه قضایی جمهوری اسلامی برای این فعالان می‌پردازد‌.
آقای باطبی در پی اعدام‌هایی که به تازگی در ایران داشتیم و توجه جامعه جهانی به آن‌ها، یک‌باره احکام بسیاری از فعالان مدنی و فعالان حقوق بشر از جمله «شیوا نظر‌آهاری» و چند فعال دیگر هم صادر شده است. تحلیل خود را در ارتباط با نحوه‌ی صدور این احکام، برنامه‌ریزی و هدفی که در آن دنبال شده را بیان کنید.
برخوردی که با فعالان حقوق بشر در سیستم قضایی و نهاد امنیتی می‌شد، مشابه برخوردی بود که با یک فعال سیاسی می‌شود. اگر فعالیت فعالان حقوق بشر را با یک فعال سیاسی که فعالیت او در راستای تقابل، رویارویی و درگیری برای نهاد قدرت است قیاس کنید‌، میزان مجازاتی که در دادگاه برای او تعیین می‌شود یکی است. فعال حقوق بشر برخلاف فعال سیاسی برمبنای کسب قدرت و یا منافع فعالیت نمی‌کند بلکه در جهت احقاق حقوق انسانی و به‌تر شدن شرایط زیست انسان‌ها فعالیت می‌کند اما در سیستم قضایی ایران مجازات این دو به یک صورت است.
بر همین مبنا می‌بینیم که در هفته‌های اخیر تعدادی از فعالان حقوق بشر و چهره‌های سرشناس این حوزه صرفن به جهت فعالیت‌های حقوق بشری خود به زندان‌های طولانی‌مدت محکوم می‌شوند. نکته حائز اهمیت از دید من تاثیری است که این دستگیری‌ها بر فرآیند حقوق بشر، گزارش‌گری و بهبود وضعیت حقوق بشر می‌گذارد. عموم کسانی که دستگیر می‌شوند افراد باسابقه‌ای در این حوزه هستند.
کسانی که اخیرن دستگیر شدند جزو معدود افرادی بودند که مدت‌ها در ده سال گذشته در حوزه‌ی حقوق بشر در زمینه‌ی گزارش‌گری و مستند‌سازی فعالیت کردند و به استانداردها و قوانین حقوق بشری که در دنیا شناخته شده است آشنا بودند. با وجود این‌که در ایران منبع و نهاد آموزشی و یا منابعی که مباحث تئوریک در حوزه‌ی حقوق بشر را تامین کند نداریم، این افراد با وجود این نقایص کار کرده بودند تا توانستند خود را به حد استاندارد فعال حقوق بشر برسانند و با حذف، حاشیه رانده شدن و یا زندانی شدن آن‌ها، توان جامعه‌ی حقوق بشری ایران تا حد زیادی کاسته می‌شود و ما در حوزه‌ی حقوق بشر، گزارش‌گری و مستند‌سازی با مشکل جدی مواجه خواهیم شد.
جریان‌های این‌چنینی روی‌کردها و انعکاس‌های بین‌المللی دارد. اما به نظر می‌رسد روی‌کردهای بین‌المللی به جهت اعدام‌های اخیر چندان جدی نبوده است. آیا گروه‌های خارج از کشور نظیر شما در تلاش هستند به این احکام انعکاس بین‌المللی داشته باشند؟
انعکاس بین‌المللی حاصل فعالیت خود فعالان حقوق بشری و رسانه‌ها است. ما متاسفانه با مشکلی مواجه بودیم. مشکل این بود که جریان حقوق بشری به سمتی می‌رود که تبدیل به تجارت می‌شود و در گذشته این‌طور نبود. کسانی که فعال حقوق بشر یا قربانی نقض حقوق بشر بودند به فعالیت حقوق بشری به شکل حرفه‌ای برای کسب درآمد، شغل یا گذران زندگی نگاه نمی‌کردند. اما الان افراد و نهادهای حقوق بشری که در گذشته نگاه صرف حقوق بشری به مسئله قربانیان نقض حقوق بشر در ایران داشتند، الان وارد جریانی شدند که از فعالیت در این حوزه کسب درآمد می‌کنند. البته اگر کسب درآمد با نگاه حرفه‌ای باشد چندان مشکلی ندارد چون خیلی از سازمان‌های حقوق بشری هستند که درآمد کارمندان و حتا فعالان حقوق بشر حرفه‌ای آن‌ها را از این حوزه تامین می‌کنند اما در عین حال فعالیت حرفه‌ای دارند. اما چون این شیوه‌ی کار در جامعه‌ی ایرانی و حقوق بشری ایرانی هنوز جا نیفتاده و در دوره جنینی خود به سر می‌برد، ما با مشکلات بزرگ‌تری نسبت به گذشته مواجه هستیم.
افرادی که در حوزه‌ی حقوق بشر کار می‌کنند و به صورت درآمدی به این حوزه نگاه می‌کنند، سازمان‌هایی هستند که سعی دارند کمک را از دولت‌ها یا سازمان‌های حامی بگیرند. وقتی سازمان حقوق بشری دریافت کمک می‌کند و طرح ارایه می‌دهد و در قبال آن مبلغی دریافت می‌کند، باید پاسخ‌گوی پولی که دریافت می‌کند هم باشد. که در کجا و به چه صورت خرج می‌کند و آیا این پول بازده داشته است یا نه. این روند رقابتی را در فعالیت حقوق بشری ایجاد می‌کند و کسانی که با این روش وارد می‌شوند سعی دارند دیگران را که مانند آن‌ها درآمدی دارند و به صورت صرف فعالیت حقوق بشری دارند را کنار بگذارند و خود یکه‌تاز حوزه‌ی حقوق بشر باشد.
فضای حقوق بشری ایران دارای چارچوب و قانون نیست که همه چیز برمبنای اصول اخلاقی و حرفه‌ای باشد. جامعه‌ی نحیف حقوق بشری است که آسیب‌پذیر است و دامنه‌ی نقض حقوق بشر آن‌قدر گسترده است که اگر به این سازمان‌ها که موجود کار می‌کنند سازمان‌های دیگری هم اضافه شود، باز هم خلا بزرگ فعالیت‌های حقوق بشری در آن وجود دارد.
نگاه اقتصادی و کالایی به مسئله حقوق بشر باعث می‌شود که این سازمان‌ها گروه‌های دیگر را پس بزنند و کسانی که مستقل فعالیت می‌کنند را فشار بیاورند که یا با آن‌ها و یا در حاشیه باشند. این فضا بین فعالان حقوق بشری تضاد ایجاد می‌کند. این تضاد هم در جامعه‌ی حقوق بشر شکاف به وجود می‌آورد و باعث می‌شود بر دفاع از قربانیان نقض حقوق بشر نگاه گزینشی حاکم شود. یعنی این قربانی آیا با دیدگاه‌های سازمانی که نگاه تجاری به مسئله حقوق بشر دارد، سازگار است و مخالفتی دارد یا نه؟ دوم این‌که آیا اگر از او حمایت شود به لحاظ تبلیغاتی آن‌قدر بازده دارد که نظر سازمان‌هایی که کمک کردند را تامین کند و یا به صورت نمایش بتوان ارایه کرد یا نه.
این خود به خود آلودگی ایجاد می‌کند. ما بعضی از سازمان‌هایی که در گذشته در مسئله حقوق بشر موثر بودند و افرادی که به لحاظ فردی شخصیت محترمی دارند را هم می‌بینیم که وقتی وارد این سازمان‌ها می‌شودند، نسبت به مسئله حقوق بشر اخلاق بازاری و تجاری پیدا می‌کنند. این بزرگ‌ترین مشکلی است که در بازتاب و حمایت بین‌المللی و حتا در سطح منطقه‌ای از قربانیان نقض حقوق بشر داریم.

اخیرن خانم شیوا نظر‌آهاری به زندان طویل‌المدت محکوم شد، آقای کوهیار گودرزی، حسین رونقی‌ملکی، مهدی خدایی (دبیر سابق انجمن اسلامی دانشگاه آزاد)، دکتر احمد فخرالدین (وکیل دادگستری)، درسا سبحانی، بهزاد مهرانی، رسول نقی‌پور( روزنامه‌نگار)، آقای عابدینی، محبوبه کرمی، و خیلی از افراد دیگر که سال‌ها کار کرده بودند و به عنوان چهره‌های شاخص استاندارد محسوب می‌شدند اما به دلیل محکومیت به حاشیه رانده شدند. این باعث می‌شود دیدبان‌های حقوق بشر را در ایران از دست بدهیم، کسانی که گزارش‌های آن‌ها سالم، صحیح و قابل استناد بود. این ضعف باعث می‌شود جامعه‌ی حقوق بشری ما هم در حمایت از فعالان حوق بشری و هم در حمایت از قربانیان تمام حوزه‌های نقض حقوق بشر، با مشکل بر خورد کند.
اگر فرض کنیم افرادی که در حوزه‌ی حقوق بشر گزارش‌گران مورد اعتماد بودند در چنین شرایط سختی قرار بگیرند که امکان ادامه فعالیت آن‌ها نباشد و از طرفی هم جریان باندی که اشاره کردید وجود داشته باشد، آیا فکر نمی‌کنید که اعتماد به گزارش‌های حقوق بشری کاهش خواهد یافت که در نهایت منجر به کاهش اعتماد جهانی به گزارش‌های داخل ایران می‌شود؟
شاید هم این اتفاق نیفتد. چون آن‌قدر رسانه‌ها قوی هستند و شهروند خبرنگارانی که به صورت غیرحرفه‌ای اخبار حرفه‌ای و مستند را از حوزه‌های مختلف از جمله نقض حقوق بشر می‌فرستند که باعث می‌شود در تامین گزارش مشکلی نداشته باشیم اما نگاه و تحلیل مسئله حقوق بشر مهم است. کسی که شناخته شده و استاندارد فعالیت حقوق بشری است، کسی است که قابلیت استناد دارد. یعنی اگر ما یا سازمان‌های حقوق بشری گزارش‌هایی را دریافت کنیم که در آن شبهه وجود داشته باشد یا ناقص باشد، با استناد و تایید این افراد قابلیت انتشار دارد. اما اگر این افراد نباشند این هم مشکل پیدا می‌کند.
لذا به نظر من در حوز‌ه‌ی دریافت گزارش‌ها به مشکل خاصی بر نمی‌خوریم اما در استناد و در این‌که بتوان گزارش‌ها را کارکرد، پرونده‌ای برای آن تشکیل داد و بر روی آن تمرکز کرد قطعن مشکل خواهیم داشت.

لینک به مصاحبه رادیو کوچه

By SCOTT SHANE and MICHAEL R. GORDON

Published: July 13, 2008

WASHINGTON — After three days on the run, Ahmad Batebi picked his way down a rocky slope to the stream that marked Iran’s border with Iraq. His Kurdish guides, who had led Mr. Batebi, an Iranian dissident, through minefields and dodged nighttime gunfire from border guards, passed him to a new team of shadowy human smugglers.

A photograph of Mr. Batebi in 1999 holding a protester’s bloody shirt altered the course of his life.

مصاحبه احمد باطبی و محمد نوری زاد با برنامه آژانس از بخش فارسی تلویزیون نوروز در باره محکومیت محمد رضا رحیمی معاون اول محمود احمدی نژاد.

گفتگوی احمد باطبی با تلویزیون رها و برنامه ذره بین با احمد باطبی در باره ۱۸ تیر . با حضور اکبر عطری عضو سابق دفتر تحکیم وحدت . احمد رافت روزنامه نگار و کامران بهرنگ روزنامه نگار . 

۱۸ تیر ۱۳۹۲

 

الهام ستاکی با احمد باطبی در تلویزیون اندیشه در باره وضعیت زندانیان سیاسی بعد از ازادی از زندان.

 

گفتگوی تلویزون رها و برنامه ذره بین با احمد باطبی، ساعاتی پس از انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس جمهوری.

جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی - احمد باطِبی (متولد ۴ خرداد ۱۳۵۶ در شیراز)، فعال حقوق بشر ایرانی، مقیم آمریکا است. او از دانشجویانی بود که در وقایع هجده تیر ۱۳۷۸ برای چندمین بار دستگیر شد و به دلیل چاپ عکسش روی جلد مجله اکونومیست و دریافت حکم اعدام از دادگاه انقلاب به خاطر این عکس شهرت پیدا کرد. پس از وقایع ۱۸ تیر، عکس احمد باطبی در رسانه‌های گوناگون به عنوان نماد جنبش‌های دانشجویی ایران معرفی شده‌است.

ایشان در ابتدای مصاحبه تاکید کردند که به دو دلیل این آخرین مصاحبه‌ی ایشان در خصوص وقایع هجده تیر خواهد بود:

یک اینکه تمایلی ندارم که هویت قبلی خودم و وقایع هجده تیر را منبع درآمد خودم بکنم؛ من روزنامه نگار هستم، فعال حقوق بشر هستم و در حال حاضر این هویت من است.

دوم اینکه درباره‌ی هجده تیر، هر آنچه که لازم بوده را گفته‌ام و چیزی نمانده که نگفته باشم، دیگران هم هر آنچه که لازم بوده را گفته‌اند. تکرار یک همچین موضوعی باعث تحریف ماجرا می‌شود، به این دلیل که طبیعتا هر بار که فردی می‌خواهد ماجرایی را تعریف کند، باید جذاب‌تر از گذشته تعریفش کند و دیگر اینکه هر سال که می‌گذرد یک چیزهایی فراموش می‌شوند یا عقاید شخصی روی آنها تاثیر می‌گذارد و در نهایت باعث تغییر واقعیت می‌شوند.

اما با توجه به اینکه شما یک جمعیت دانشجویی هستید و دوستتان دارم، اینبار این کار را انجام می‌دهم.

صفحه1 از2