مصاحبه ها
گمنام ماندن بسیاری از بازداشت شدگان رویدادهای پس از انتخابات در ایران، آنها و خانواده‌هایشان را در نگرانی و فشار مضاعف از سوی نهادهای امنیتی و قصایی قرار داده است. این گروه از فعالان زندانی، نه دارای وکیل مدافع هستند و نه نام و هویت آنان در رسانه‌ها و افکار عمومی مطرح و شناخته شده است. احمد باطبی، سخن‌گوی برون مرزی مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران می‌گوید که بنا به تجربه، دید سنتی مبنی بر سکوت و رسانه‌ای نکردن مسئله، تاثیر منفی در جهت قربانی شدن خود متهمان و بازداشتی‌ها دارد. معمولا بخش زیادی از این فعالان بازداشت شده را طبقه‌ی متوسط اجتماعی به پایین تشکیل می‌دهند که در جنبش‌های اجتماعی به عنوان نیروی حرکت‌دهنده‌ی فیزیکی این جنبش‌ها محسوب می‌شوند. این فعالان به خاطر این‌که اساسا تجربه‌ی چندانی برای اعتراضات اجتماعی و کار سیاسی ندارند، خودشان را به سادگی در معرض خطر دست‌گیری قرار می‌دهند. در زندان نیز پس از هر اعتراض اجتماعی به دو شکل با این‌ بازداشت شدگان برخورد می‌شد. اول این‌که یا به شدت مورد برخورد قرار می‌گیرند و برای قربانی شدن انتخاب می‌شوند مثلا شما اگر تاریخچه‌ی مجازات‌های بعد از انتخابات را نگاه کنید می‌بینید که بسیاری از کسانی که اعدام یا زندانی شدند آدم‌هایی…
ایرانیان ناراضی در تبعید، فعالان سیاسی طرفداران حقوق بشر وگروه های فعال ایرانی-آمریکایی، اخیرا از آنچه آنها ادامه تهدید های مرگبار از سوی ماموران اطلاعاتی ایرانی وهواداران رژیم مشغول به کار در ایالات متحده خواندند، اظهار نگرانی کردند. احمد باطبی، فعال حقوق بشر که در سال 2008 به آمریکا آمد به فاکس نیوز گفت: من مجبور هستم هر هفته شماره تلفن خود را عوض کنم چون ماموران اطلاعات ایران دائم مرا تهدید به مرگ می کنند. باطبی که در حال حاضر با صدای امریکا، رادیو و تلویزیون بین المللی که توسط دولت آمریکا پشتیبانی می شود، همکاری می کند، می گوید او نه سال در زندان های ایران به سر برده، جایی که وی را به دلیل ارتباط داشتن با گروه های دانشجویی و فعالیت علیه دولت شکنجه کرده اند. او می گوید ماموران ایران که او را تهدید به مرگ می کنند تحت پوشش دیپلماتیک و به عنوان مامور در سازمان ملل متحد کار می کنند و یا با ویزاهای سیاسی به آمریکا آمده اند تا در باره مخالفان رژیم به جاسوسی بپردازند. آمریکا روابط رسمی دیپلماتیک خود با ایران رادر سال 1980 قطع کرد. وی گفت: «آنها می گویند شما در آمریکا یا هیچ جای دیگر امن نیستید…
سایت بایکوت جایی بود که وی هر از گاهی می‌نوشت. آخرین پست‌اش هنوز بر روی بایکوت است. «گدایی‌نامه احمدی‌‌نژاد» که اگر تاریخ و ساعت آن درست باشد در روز بیست وششم ژانویه دوهزار و یازده نوشته شده است. مدحی قلم توان‌مندی نداشت. مدحی خیلی هم راست نمی‌گفت. مدحی اطلاعاتش سوخته بود. مدحی از ابتدا معلوم بود که وارد خط قرمز نظام یعنی رهبری نمی‌شود. او سعی داشت به بهانه یک سازمان خود ساخته با چند عضو که اطرافیانش بودند «جنبش جمع یاران» به راه بیاندازد . با «احمد باطبی» فعال سیاسی در آمریکا نیز در این مورد صحبت کردم. از او خواستم نظرش را در این مورد بگوید . همه این‌ها درست، اما چه شد که همه ما بعد آن که خبرگزاری فارس روز چهارشنبه هجدهم خرداد ماه اعلام کرد قرار است یک مستند «جنجالی» از کانال یک ایران پخش شود، یادمان آمد که از اول هم می‌دانستیم «سردار» قابل اعتماد نیست؟چطور تمام «ما می‌دانستیم‌ها» بعد از پخش «الماس فریب» به خاطر آمد. جالب است که تعدادی از ما در عرصه رسانه‌ای گفت‌و‌گویی با وی داشتیم که بی‌شک در ابتدا با پیشنهاد و ارتباط خود وی شروع می‌شده است، اما سوال این است که آیا ما باید تصور کنیم امروز…

جستجو

 

 

شبکه های اجتماعی